her şeye kısa bir mola. yorucu bir yıl. kasvetli bir yıl. ve şimdi 2020'yi kucaklıyoruz. bazen gözümüz yaşlı bazen buruk bir hevesle. evet buruk. 4 ay oldu ama hala yörüngemi bulamadım. başka galaksilerde, gidecek enerjiyi bulmak için debeleniyorum sanki. ve her kıpırdayışımda daha da batıyorum dibe. istemeden en derine indim. şarkılardayım son zamanlarda. orada rahat bir yere yerleşmeye çalışıyorum. ama bir şey batıyor derime. sıyrık değil daha derin bir yara sanki. sürekli acıtmıyor. arada sırada sızlatıyor. sanki göğüs kafesimde bir kirpi var da uzun soluklarımda içime batıyor dikenleri. bu kirpinin sahibi kim peki? bu sorunun cevabını durmadan, duraksamadan arıyorum. birkaç fikrim var ama kimine konduramıyorum, kimini hatırlamak istemiyorum. insanın canını en çok yakan meğer ki en sevdiği anılarıymış. bir anıyı özlüyorum, suratımda hafif bir tebessüm. sonra bir bakmışım gözlerim kan çanağı. sıkılsam da bırakamıyorum işte. kimi zaman bir sigaranın kağıdına sarmak istiyor insan b...
bir assolist akımı