sürpriz. hayatının en güzel gününü yaşadın.
sürpriz. 1 gün sonrasında da heyecan dorukta. bu ise hayatının en kötü günü.
sürpriz. yeni bir sen'e hazır mısın?
ve unutursam fısıldar mısın? chuchoter si jamais j'oublie'
o günden sonra porselen bir bebek gibi taş kesildim. ama gözyaşlarım canlı. yüreğim değil de ruhum ağlıyor sanki. gitmeden son bir kez ruhuma dokun. vazgeç o şarkıdan. başımı döndür. başın dönsün. fransızca bir şarkının hayata busesidir aşk. türkçe bir şiirin ahengiyle yoğurulmuş. italyanca bir operayı anlamamış sadece hissetmişsin. hissetmeyi arzulamışsın. sana demiştim oysaki, aynı bir şarkıdaki gibi 'kendinden usandırma, kalbimden utandırma beni'. kendimden utandırdın sen beni. aynalara bakamaz oldum. hep kaçırdım gözlerimi, gözlerimden. buhran oldu zihnimin başkenti. ve sen oldun o şehrin en güzel heykeli. konuşmayan, görmeyen, tepki vermeyen ama ne olursa olsun en nadide sanat eseri. en çok sevilen. dertleşemedim yaralarımla. ne zaman cürret etsem gözlerim doldu. dokunmayın bana dercesine günlük tutmaya başladım. gözyaşlarım gözlerimden yanaklarıma değil de kalemimden kağıda dökülsün diye. atamayınca vücudumdaki zehri, kurudum. çöldeki bir kaktüs olmayı bekledim. adapte olmayı, bir şekilde ayak uydurmayı... bunun yerine kaçtım; okyanuslara, denizlere, nehirlere. yüreğime de su serpildi. öldürücü bir hastalığa dönüştürdüğüm içimdeki seni yendim. ama şimdi yine kapımı çalarsan, dünyanın suyunu içmek zorunda kalırım. git. sensizliği öğrenmişken sensiz bir daha nasıl yaparım?
sürpriz. 1 gün sonrasında da heyecan dorukta. bu ise hayatının en kötü günü.
sürpriz. yeni bir sen'e hazır mısın?
ve unutursam fısıldar mısın? chuchoter si jamais j'oublie'
o günden sonra porselen bir bebek gibi taş kesildim. ama gözyaşlarım canlı. yüreğim değil de ruhum ağlıyor sanki. gitmeden son bir kez ruhuma dokun. vazgeç o şarkıdan. başımı döndür. başın dönsün. fransızca bir şarkının hayata busesidir aşk. türkçe bir şiirin ahengiyle yoğurulmuş. italyanca bir operayı anlamamış sadece hissetmişsin. hissetmeyi arzulamışsın. sana demiştim oysaki, aynı bir şarkıdaki gibi 'kendinden usandırma, kalbimden utandırma beni'. kendimden utandırdın sen beni. aynalara bakamaz oldum. hep kaçırdım gözlerimi, gözlerimden. buhran oldu zihnimin başkenti. ve sen oldun o şehrin en güzel heykeli. konuşmayan, görmeyen, tepki vermeyen ama ne olursa olsun en nadide sanat eseri. en çok sevilen. dertleşemedim yaralarımla. ne zaman cürret etsem gözlerim doldu. dokunmayın bana dercesine günlük tutmaya başladım. gözyaşlarım gözlerimden yanaklarıma değil de kalemimden kağıda dökülsün diye. atamayınca vücudumdaki zehri, kurudum. çöldeki bir kaktüs olmayı bekledim. adapte olmayı, bir şekilde ayak uydurmayı... bunun yerine kaçtım; okyanuslara, denizlere, nehirlere. yüreğime de su serpildi. öldürücü bir hastalığa dönüştürdüğüm içimdeki seni yendim. ama şimdi yine kapımı çalarsan, dünyanın suyunu içmek zorunda kalırım. git. sensizliği öğrenmişken sensiz bir daha nasıl yaparım?
Yorumlar
Yorum Gönder